geriye bir şey kalmadı acıdan başka..

Ankara ankara.. Türkiye'nin kalbi başkenti. 3. bomba haberi geldi bugün.. Onca uyarıya her yerde dolaşan haberlere rağmen.. Ben orada değildim, hiç bir arkadaşım tanıdığım yaralanmadı, zarar görmedi ama orada olanlar? Canlarını yitirenler? Onlara ne olacak? Kim yas tutacak? Halk artık alışmış. Bomba patlamış denmiyor, yine deniyor yine.. Kayıp insan isimleri görmek, yarın da bir bomba okulumda patlar mı, bir dahaki patlamada bir yakınım zarar görür mü diye düşünüyoruz. Saatler geçmeden sosyal medya engelleniyor, yayın yasağı geliyor. Halk her şeyden bi haber zombiye dönmüş durumda. İnsanlığımızı yitiriyoruz, duygularımızı.. Bırakın mutluluğu acıyı bile paylaşamıyoruz artık. Artık dilim varmıyor ilerisini söylemeye.. Ne desek acılar dinmiyor dinmez ki.. Gelecek mi? Umut mu? ben onu göremiyorum maalesef.. İyiye gideceğine dair inancım kalmadı.. Bugün Ankara'da patlar bomba yarın savaş başlar..Kimsenin bizleri sevdiği de söylenemez.Kimse almaz bizi ülkesine emin olun. Suriyelilerin her gün boğulmasını izlediğimiz,, avrupanın yollamayın dediği insanlar zaten her şeyi açıklamaya yeter. Memleket bambaşka bir şeydir. Kendini ait hissettiğin huzurlu hissettiğin yerdir. Ama biz artık ne huzurluyuz ne de güvende..Korkularla, yarına çıkar mıyız acabalarıyla yaşıyoruz bizler. Adım adım çevremizdekilerin ani ölümlerine tanıklık ediyoruz. En kötüsü de alıştık, alıştırıldık.. Zaman mı bizi bu kadar duygusuz,kötü yaptı yoksa biz insanlar mı alıştırdık kendimizi buna? kendimiz mi kendimizi kurban ettik? 

Acıdan daha gerçek ne yaşadık ki bugün? 13 Mart 2016 tarihin sayfalarında kaybolacak yada bir satırla ifade edilecek bir gün haline geldi. Ankara'da 5 ayda 3. bomba patladı. Soğuk ve duygusuz oysa o cümle kimlerin acılarını barındırıyordu değil mi? 

Bizler ne yapabiliriz ki? Ne gelir elimizden?

Memories

Şu an gecenin bi yarısında bi yazma isteği geldiği için açtım yazayım dedim. Ne birikti ne birikmedi bilinmez ama dinlemek isteyen olursa buyursun.:)
Uzun zamandır beklediğim heyecanla, stresle endişeyle hazırlandığım erasmus serüvenim hiç hoş başlamadı. Gelirken kafamda milyon tane soruyla gelmenin yanı sıra valizimin kaybolması çok fena oldu. O an ne hissedeceğimi yapacağımı bilemedim. Lost and found'a bildirip rapor tutturduktan sonra çok ağlamak istedim ama tuttum kendimi. Yolda giderken ne düşündüm ne yaptım bilmiyorum ama hiç hoş değildi. Hala Pavia'ya alışmış değilim. Zaman alacak gibi.. Günleri sayıyorum dönmek için desem yalan olmaz. Oda arkadaşım olmasa gerçekten geldiğim gün dönebilirdim. Hakkını ödeyemem.
Buraya gelirken çok farklı düşüncelerle gelmiştim. Dönerken de bi o kadar farklı olacak bundan eminim.
Burada gezdiğim gördüğümü anlatır mıyım bilmem ama şu an sadece hislerimi yazasım var.İçimden geçtiği gibi.
Ne kadar sorunlarından olanlardan ve insanlarının çoğundan sıkılmış olsam da memleket farklı oluyor. Atsan atılmaz satsan satılmaz. Kimsenin bilmediği yerde olmak bi süre iyidir de aile, arkadaş, okul özleniyor işte. Ne dersen de..
Kendimi keşfetmeye geldim ben sözde.. Bakalım sonuç ne olacak..Kötü hissetmiyorum ama yalnızım.. Bir sürü düşünce geçiyor kafamdan.. İnsanlar olaylar yerler duygular..
Ben hatıralarıma çok düşkünüm sanırım.Bazı arkadaşlarımla olan hatıralarımı silip atamadım atamıyorum. Ama hayat hepimizi farklı yere savurdu. Herkes kendi yolunu buldu. Arkadaşlarımla rahat rahat konuşup huzurlu olduğum zamanlar artık pek yok. İnsanlarla birlikte olurken sebepsiz yere bitecek güzel anlar için hüzünleniyorum ben. Konuşmak anlatmak istediğim bir arkadaşım var ama olmuyor. Ne yapsam olmuyor..

Yine yeniden..

Eee melek gelmiş yine... Düzelmeye çalıştıkça dibe vurmaktan yoruldum. Sadece iyi biri olmak ve diğer insanlarla iletişime geçtiğimde benim üzüldüğüm gibi üzülmesinler istedim. Tüm isteğim buydu. Ama neden üzülen yine benim ki? Neden ben insanları sevdiğim için üzülüyorum değer verdiğim için üzülüyorum.? Tiksiniyorum bu dünyadan.Neden böyle olmak zorunda? Neden insan olmaya çalışınca insanlar beni yanlış anlıyorlar? birini kırmak ve incitmekten çekinmek ne zamandan beri bizim düşünmememiz bencilce hareket etmemiz güzel bişey oldu? bencil mi olayım yani? o zaman mı insanlar benim daha iyi olduğumu düşünecek? Ne zamandan aklımdan geçmeyen şeyleri yaptığım gerekçesiyle yüzünden etiketlenmeye başladım ben? Bundan da vazgeçersem ne kalcak benden geriye? ne kaldı da bunu da bırakmamı istiyorsunuz?