마음을 둘 곳도 없고 더 갈 곳도 없는 슬픈 거북이 한 마리

Bugün ne hakkında yazıyoruz hocam?
Klasikleşti artık benim duygularım. Yaza, yaza bitiremediğim şeyler işte.Bugün biraz aslında istediğimiz şeylerin bizim için en iyisi olmadığını anlamamızdan bahsedeceğim. Bazı isteklerim vardı ama gerçekleşmesi iyi mi oldu kötü mü bilmiyorum. Beni sadece düşünmeye ve hüzünlendirmeye yol açıyor olabilir gerçi.
Yalnızlığı cidden çok severim ben. Yaptığım çoğu şeyi yalnız yapmak beni cidden mutlu eder ama gel gör ki işler hep böyle işlemiyor. Bazı zamanlar insanın paylaşmaya desteğe ihtiyacı oluyor. Evet yalız idare edebileceğimiz ve edemeyeceğimiz zamanlar vardır hayatımızda. Bu aralar ise idare edemediğim zamanları yaşıyorum galiba.. Konuşacak derdimi, sevincimi anlatacak insan bulamıyorum. Sadık da değilim sadık olunan da. Saçma sapan tanımadığım insanlara anlatır oldum derdimi.O da bir şey mi? Dayanma gücüm olan şeyleri bile kaybetmeye başladım ben hocam.
Hiç bir şey yapamasam da az biraz beni mutlu eden şeyler vardı. Mutlu demeyelim de en azından meşgul eden. Onları da yapamamak, sıkıntıdan patlamak pek de hoş olmuyor. ikilemler arasında yaşamaktan çok yoruldum. Gerçekten..Bazı şeyler nasıl oluyor onu anlayamayacak kadar kayıp hissediyorum kendimi.Ne nasıl hissettirir, nasıl yapılır..
En kötüsü ne peki? Yapmak istediğim, değiştirmek istediğim şeyleri yapamayan biriyim yani. Olmak istediğim insan olamam. Olduğum insan da beni mutlu etmiyor? Bu gidiş nereye? Böyle yıllar geçer mi? Büyük ihtimalle hissizleşerek katlanılır olacak bu hayat. Öylesine harcanmış boş bir hayat.
Her zaman söylerim ben. İnandığım bazı şeyler olmasa ben intihar ederdim. Ettiğim dualar kabul olmadığına göre yaşamam gereken şeyler vardır ha?
Şu yaştan sonra değişmek mümkün müdür? Hayatımın bir daha gelmeyecek en güzel yıllarında bu kadar berbat hissetmem doğal mıdır? Ben nasıl kazanacağım bu özgüveni? Nerede, ne zaman kaybettim ki?

Sahi neydi paylaşmak?

Bugün günlerden ne bilir misiniz? Yine bir çöküş yine bir kayıp.. Gitgide ben mi daha da yalnız hissediyorum yoksa hep böyle miydi? Eskiden en azından canım sıkılınca birine anlatabilirdim ya da anlatacak birsi olurdu . Ama artık yok gibi.. Ne hüznü ne de mutluluğu paylaşacak birilerini bulmak çok zor.. Herkesi kaybetmekten korkarken nasıl bu kadar yalnızlaşıyorum bilmiyorum..neye inanmaya çalışacağımı dahi bilemez oldum.. Arafta,kaybolmuşluklarda belirsizliklerle yaşıyorum.

Severdim ben bulutları, gökkuşağını, imkansızları..

Evet gencler. Bir postta daha birlikteyiz. Bugün konumuz hayatın anlamsız ve amaçsız oluşu. 20 yaşında bir genç (!) olarak şunları soyleyebilirim ki hayatım bir fiyasko. Hiçbir şeyden zevk ve keyif alamaz hissiz duruma gelmis olmak. Hayatta değer verdiğiniz bazı şeyler vardır değil mi? Bunların benim için belirli seyler oldugunu düşünüyordum kısa sure oncesine kadar. Aile,arkadaş,sevgi,samimiyet,dürüstlük,iyilik,hayaller vs. Ama nedense onlara olan inancimin da sarsılmasıni izlemek pek hoş olmuyor. Bunlara bagli miyim degil miyim bilmiyorum.Her şey bomboş ve anlamsiz gelmeye başlamisti zaten ama bu inanclari da yitirmeye yüz tutmus bulunmaktayim.Acı çekme isteğim artmaya başladı inanır mısınız? Ben anladım. Aci cekmeyi gerçekten seviyorum.kendine bu sekilde eziyet etmek benim vicdanimi rahatlatiyor. Sebebi belli..kendi kendimin düşmanı olabilirim.. Mutlu olmanın benim için ütopik olmasının sebebi mutlu hissettiğim zamanlarda kendime bunun biteceğini ve eksikliklerini hatirlatmam   sanırım. Hiçbir şeyden emin olamiyorum artik. Korelmis gibi duygularim ne hissettigimi anlayamiyorum.. Ne yaptığımın nasıl yasadigimin farkinda değilim. Beklentilerim vardi hayattan. Yapmak istediklerim.. Zamani geliyor onlar bile bir yük gibi geliyor.. Kendimi ne zaman kaybettim ben? Bulmuş muydum? Sevdiklerime ne zaman bu kadar uzaklastim? Ne zaman yabancilastim? Hatiralarim vardi benim.. Kendimi avuttugum guzel anilarim. Onlar bile hiç  olmamis gibi koskoca bir bosluk var içimde. Değişiyorum.. Iyi mi kötü mü bilmiyorum bu değişim. İçime kapanmıştim biraz. Nedense daha da artacak gibi görünüyor.
Hani canın bir şeye sıkılır da anında yanında birileri beliriverir ya da kafanda bi isim canlanir anlatmak paylasmak icin. O isim bende artik belirmiyor..
Aslinda merak ediyorum.gerçekten ben nasil biriyim? Kendimi tanıyamiyorum ben artık.. Egoist miyim gerçekten? Ilgi manyagi miyim? Iki yüzlü muyum? Cevap: koca bir bilmiyorum.
Çıkış var mıdır? Yoksa umutlar tükenmeli mi? Su tek kelime açıklıyor her şeyi.. Drapetomania...~

Y-a-t-il quelqu'un?

Long time no see ha ?? Uzun zamandır hislerimi yazmamıştım buraya.Birileriyle dertleşmek bana göre değil aslında. İstediğim cevabı alamayacağımı bildiğim için pek taraftarı olmamışımdır. Yine de rahatlattığı kesin. Hele ki yalnız olmadığınızı hissettiren birileri varsa ne mutlu size. İkili ilişkilerim iyidir. İnsanlarla iyi geçinirim evet ama genel olarak berbatım sanırsam. Son zamanlarda yaşadığım hissizlik, yitirmişlik duygusu, aidiyetsizlik hat safhada. Ne yapacağımı da pek bilmez oldum açıkçası. Buabildiğim tek çözüm çekip gitmek gerçekten başka bi çözüm göremiyorum. Bi zamanlar cidden değer verdiğim arkadaşlıklarım vardı. Sayıca çok değillerdi aslında. Azaltmıştım bunu. Sonra gördüm ki onlar bile yalan yani. Ne ki ya arkadaşlık? Hepsine tamam da bu son fenaydı be. Sen gel Meleği onla bunla suçla sonra git aynısını ona yap. Yok oyle bi dünya kaaarşim. Senin yüzünden ben ne kadar kendimi suçlamıştım ne kadar kötü hissetmiştim. neyse sanırsam lafını etmeye bile değmeyecek biri. Anlamaya çalıştıkça olmuyo ben de bıraktım.

21. yüzyılın bi akımı olduğunu keşfettim sanırsam. İnsanlarda bi intihar eğilimi bi mutsuzluk bi hissizlik yer etmiş durumda. Ben de olduğu gibi. Sadece yaşamak için yaşıyoruz. Ülke desen yaşanmaz hale geldi. Bu siyasilerin çıkarlarından dolayı ölen insanların hayatları ne olacak acaba? Çok merak ediyorum.. Buna tanıklık etmek beni çok üzüyor elimden bir şey gelmiyor çünkü.. Bu konu derin girersem çıkamam sanırsam.

Yine bir gitme isteği uyandı ki benim içimde..Bu istek neden hep vardı ? ne zaman çıktı ne zaman var oldu bilmiyorum ama dayanılmaz derecede büyüyor içimde..Durduramıyorum ben bunu..hayallerle yaşayan birine dönüşüp kalacağım günler yakındır...

C'est un S.O.S, je suis touchée, je suis à terre ! 
Entends-tu ma détresse, y a-t-il quelqu'un ? 

Bu bir yardım çağrısı, dokundum, yerdeyim! 
Üzüntümü görüyor musun, orada biri var mı? 

새로운 시작 화이팅.!!

Bugün bi farklı gün olsun istedim.Hyde Jekyll and Me'yi bitirmiş olmanın verdiği öyle bir mutluluk var ki anlatamam.Kore dizisi izlemenin verdiği mutluluğu başka yerde bulamıyorum sanki.:D Hayal dünyamın en büyük parçası. Hayallerin sadece hayal etmek mükemmel bişey.Hyde Jekyll and Me pek önerilmiyordu ama tabiki Hyun  Bin ve Han Ji Min olunca başroller bi denemeye değer dedim. Bu yıl psikolojik diziler var hep ve inanılmaz güzeller.Kill Me Heal Me de Shin Se Gi ye çarpılan ben bu sefer de Robin'e kapıldım.<3 Robin-aaah..Ya a glüşü o gamzeler bunu nasıl ifade edebilirim ki.. Dizide kızın yaratılmış karaktere tutulması bence çok iyiydi böyle imkansı aşklar hoş oluyor.:) Sonu beni tatmin etmedi ama Robin'in vedalarını izlerken ağla ağla bi hal oldum :D Her şeye rağmen güzeldi gzeldi. Bana post yazdıracak kadar mutlu etmişse siz düşünün artık gerisini. Kill Me Heal Me de ayrı bir post konusu olur aslında Ferry Park'ı Yo Na sı, Shin Se Gi'siyle.Ayrıntıya girmeyelim neyse.
Bugünün farklı olmasının başka bir sebebi daha var aslında.Kendime söz verdim bugün. Bi başlangıç bi değişim için.. Yakın çingularım bilir stres küpü,abartan, kendini aşağılayan, öz güveni düşük, kendinden pek de hoşnut olmayan biri olduğumu.Kendimle barışmaya çalışma kararı aldım. Bunun içinde yapmam gereken şeyin öncelikle kilo vererek kendime moral vermek olduğuna karar verdim.Bunu daha önce yaşadığımdan deneyeceğim.Benim en büyük takıntım bu çünkü.. Hedefime ulaşmam için büyük bir kararlılık gerekli.Belki yarın kalktığımda bunların hepsi bi saçmalık olacak ama olsun. Just wanted to write aout my feelings.Ne de olsa okuyan yok burda:D

Ost'umuz da kill me heal mi olsun ama dimi. Sırf şarkı bile insana farklı hissetiriyor.

나는 정말 나쁜 사라밉니다.

İnsanlara karşı olan bazı hislerimi kaybettim. Kendime olanları kaybettiğim gibi. Nasıl oldu ne ara oldu bilmiyorum ama artık her şey daha farklı. Ama en çok değişen ne biliyor musunuz? Kendimle savaşmaktan kimliğimi kaybettim. Neydim nasıldım bilmiyorum artık. Hiç bir şey yapasım da yok. Hissizlik yaşıyorum yaşıyorum. Ne mutluyum ne mutsuz. Arada derede arafta..ben kime nasıl ne kadar yakın olmam gerektiğini bilmiyorum gerçekten.sanki herkes dünyanın en iyisiymiş gibi düşünüp saflık ediyorum çoğu zaman. Ama bilmez misin Melek kendine baksan göreceksin.insanlae aslında ne kadar iki yüzlü. Bunun için uzağa bakmana gerek yok sadece kendi içine ve hareketlerine bak yeter. Bi yerden başla vr bence artık senin sorunlarınla dalga geçenleri hayatından uzaklaştır. e tabi yapabilirsen.. Sen yapamazsın ki..cognition ın tam bir fiyasko.karaktersizsin.. 

Farklı şeyler hissettiriyor mu şarkı.

해는 언제 닷시 뜨려나 ?

Şuan çok dolduğum için yazdığıma emin olabilirsiniz. Kimseye anlatmak istemediğim düşünceler var kafamda..Yazmak en en iyisi dedigim günlerden sadece biri işte..neden hayallerine ulaşmak bu kadar zor? İmkansızı mı istiyorum desem o da değil.imkan var ama değerlendirmeme izin yok..gerçekten daha.kötü bişey olamazdı sanırım..başarısızlıktan değil hayallerimin yitip gidişi..Tek sebep o lanet olası para.istediklerimi ulaşılmaz kılan sey sadece bu..neden olmuyo anlayamıyorum..kötü bişey de istemiyorum ki ben..neyse daha fazla söze gerek yok sanırım..başlarsam duramam çünkü..kendi imkanlarımla gerçekleştirmek için elimden geleni yapacağım bu gidişle.hem vicdanım rahat olsun hemde kafam..

Sonuna kadar gitmem gerek..Belki de bu sadece bi işarettir ha? Umudunu kaybetmemek gerek..dertler sıkıntılar üst üste gelmişse dua vakti gelmiş Rabbin seni özlemiş demektir.!!

Ruh halime en uygun şarkı galiba.
-Maybe one day we'll find the place where our dreams and reality collide.~~

Mama 2014

Bi ilk zmaanlarda  yazmıştım burda k pop la ilgili galiba.Mama 2014 ü daha yeni izlediğim için bi şevk geldi tekrar bi yazı yazayım dedim.Mama ya damgasını vuran gruplar ve şarkılar hakkında konuşmka istedim. Önce Exo'yla başlayım. Exo ödülleri toplayıp götürmüş.Çıktıkları çok olmadı ama hakettikleri söyleniyor takip etmiyorum pek onları o yüzden bişey diyemem ama ard arda albüm çıkardıklarını hatırlıyorum.Benim canısı grubum pek aktif olmadığına ya da daha doğrusu YG grup farklı planlar peşinde olduğu için yenilerle pek ilgili değilim.Sm ve Yg arasındaki yarışın hiç bitmeyeceği kesin. Yg şarkıcılarını daha çok dinlerim ve sm yi de pek iyi bulmam açıkcası.sebebi de şudur bana göre aynı tarz şarkı yapmaktan bi türlü vazgeçmiyorlar. Super Junior'ın yeni hali olarak görüyorum Exo'yu.Tarzları pek bana hitap etmiyo ve Sm nin bu 10 kişilik 12 kişilik grup anlayışını çözmüş değilim.Oysa bütün üyeler o kadar yetenekli ve yakışıklı ki.:D Sesleri güzel Allah için. Ama hareketli şarkılarda bunu gösteremiyorlar bence. Daha iyi olabileceklerinden kuşkum yok yeminle.Bu sanırım şirketin bi politikası.
Winner,epik high,bigbang ve 2ne1..kısacası Yg grup.Bu Yg nin şarkılarına aşığım. bütün sanatçılarıyla destekliyorum amaaa bazı noktalar var ki sinir oluyorum.Moda anlayışları bi fiyasko bence. Güzelim Bigbang'im ne hale geldi..uçuk olmak iyi olablir ama azcık da sınırı olur dimi.Bari şu ödül törenlerine falan takım elbiseyle çıksınlar.Who is Next'te dans eden grup etmez oldu. Bu yg nin eksisi.K pop ın sevdiğim bi yönünü katletme gözünü seviim.Epik high hala çok iyi.:D mükemmel bi şarkıcı bence yg şarkıları ve sahne performansı ile sm dansı birleşirse olur nokta.
Infinite sıpaları çok tatlılar.:D Valla yeniler arasında en iyi müzik B.a.p'ninkidir.
Mama da Taeyang,IU veEXO topladı ödülleri..IU'nun abartıldığını düşünüyorum maalesef tamam güzel sesi var da orada Hyorin gibi ses ve dans,Ailee de var dimi?
Mama'da Taeyang ve GD yi soluksuz izledim desem yalan olmaz.Infinite ve Exo'yu da pas geçemem ama V.I.P olarak bigbang neredeyse onları en iyi görüyorum hala :D(Epik high,Winner kısacası Yg.)

Best solo female dancer ödülü almış şarkı :D Girişi çok hoş,şarkıyı da sevdim.

Çocukluğuma..

 

Uzun zamandır yazmıyorum buraya da...İçimden geçenler çok dolmadıkça da yazasım gelmiyor gerçi..Bu sefer çocukluğuma yazacağım masumluğuma..
Çok eskilere dayanmıyo belki hatıralarım çoğunu unuttum ama unutmadıklarım bile bu kadar özletiyorsa ne yapmalı ki? Küçükken büyümek isterdim,bilmezdim o zamanların aslında ne kadar güzel olduğunu.bi köyde çocuk olmanın güzelliği de paha biçilemez tabiki..uçurtma uçurmanın keyfi,sürekli tepesine çıkıp oturduğum söğüt ağacı,çamurla oynamanın verdiği keyif..
sabahları teletubies izlemek için erken kalktığım günler..pokemon izlediğim,winx club izlediğim zamanlar..Ne kadar güzeldi oysa..
Biriktirdiğim futbolcu kartları,pokemon tasoları,barbie bebek almak için aldığım çıkartmalar,altın şeklindeki çikolatalar..Özlenmeyecek gibi mi ?
Unutamadığım oyuncaklarım var.babamın aldığı büyük bebeğim,saçını kestiğim küçük bebeğim,halamın getirdiği çalan oyuncak,ve küçük pembe sandalyem.hiç biri yok ama şimdi.Çocukluğula birlikte onları da yitirmiş gibiyim.
karanlıktan korkardım,ablamlarla uyurdum hep..Şimdi ise yalnız uyumak daha kolay..
Her hıdırellezden önce,arefe günleri annemden kına yakmasını isterdim ellerime ama hiç bi zaman istediğim gibi kırmızı olmadılar..Sabah kalkıp soğuk suda yıkamayım ellerimi diye annem sobada su ısıtırdı..bayramlarda gezmekten yorulup uyuyakalan bi çocuktum ben..
Mutluydum..Şimdi anlıyorum bunu..Çünkü masumdum,masumduk..
Büyümek bana ne mi getirdi? Basit sorumluluk,stres ve acı..
insan büyüdüğünü hissedince ne oluyor biliyor musunuz? hayatın gerçeklerini görüyor ve aslında dünyanın seni nasıl kirlettiğini,bembeyazken kapkara olduğunu..Boyunun yetip de göremediğin aynaya artık zorlanmadan bakabiliyorsan,büyümüşsündür..Ve sen bakana kadar zaman öyle hızlı geçer ki fark edemezsin.Hayatımızı o kadar dünyalık ve geleceğe bağlı yaşıyoruz ki anı yitirmişiz.Okul,ders,sınav derken sen kendini kaybetmişsin çocuk dahası yok...

Gökler maviydi çocukken yaşadığım yerde,hayallerim pembeydi..

Şimdi o renkler nerde ??