Uzun zamandır yazmıyorum buraya da...İçimden geçenler çok dolmadıkça da yazasım gelmiyor gerçi..Bu sefer çocukluğuma yazacağım masumluğuma..
Çok eskilere dayanmıyo belki hatıralarım çoğunu unuttum ama unutmadıklarım bile bu kadar özletiyorsa ne yapmalı ki? Küçükken büyümek isterdim,bilmezdim o zamanların aslında ne kadar güzel olduğunu.bi köyde çocuk olmanın güzelliği de paha biçilemez tabiki..uçurtma uçurmanın keyfi,sürekli tepesine çıkıp oturduğum söğüt ağacı,çamurla oynamanın verdiği keyif..
sabahları teletubies izlemek için erken kalktığım günler..pokemon izlediğim,winx club izlediğim zamanlar..Ne kadar güzeldi oysa..
Biriktirdiğim futbolcu kartları,pokemon tasoları,barbie bebek almak için aldığım çıkartmalar,altın şeklindeki çikolatalar..Özlenmeyecek gibi mi ?
Unutamadığım oyuncaklarım var.babamın aldığı büyük bebeğim,saçını kestiğim küçük bebeğim,halamın getirdiği çalan oyuncak,ve küçük pembe sandalyem.hiç biri yok ama şimdi.Çocukluğula birlikte onları da yitirmiş gibiyim.
karanlıktan korkardım,ablamlarla uyurdum hep..Şimdi ise yalnız uyumak daha kolay..
Her hıdırellezden önce,arefe günleri annemden kına yakmasını isterdim ellerime ama hiç bi zaman istediğim gibi kırmızı olmadılar..Sabah kalkıp soğuk suda yıkamayım ellerimi diye annem sobada su ısıtırdı..bayramlarda gezmekten yorulup uyuyakalan bi çocuktum ben..
Mutluydum..Şimdi anlıyorum bunu..Çünkü masumdum,masumduk..
Büyümek bana ne mi getirdi? Basit sorumluluk,stres ve acı..
insan büyüdüğünü hissedince ne oluyor biliyor musunuz? hayatın gerçeklerini görüyor ve aslında dünyanın seni nasıl kirlettiğini,bembeyazken kapkara olduğunu..Boyunun yetip de göremediğin aynaya artık zorlanmadan bakabiliyorsan,büyümüşsündür..Ve sen bakana kadar zaman öyle hızlı geçer ki fark edemezsin.Hayatımızı o kadar dünyalık ve geleceğe bağlı yaşıyoruz ki anı yitirmişiz.Okul,ders,sınav derken sen kendini kaybetmişsin çocuk dahası yok...
Şimdi o renkler nerde ??
