Bugün unutulmaması gereken bir gün..18 MAYIS 1944..Kime ne anlatır bilemem ama benim için yeri ayrı..Yaşamadım belki o anları ama duydum, atalarıma yapılan zulmü işkenceyi..Rusları sevmem açık söylemek gerekirse.Sebebi bellidir.Bir Tatar Türk'ü olarak milletime yapılandan sonra sevmem de beklenemez heralde.Evet belki ben burada Türkiye'de doğdum, evet ben bu ülkenin vatandaşıyım,evet Türkçe konuşuyorum ama bu benim aslımı değiştirmez. Her zaman gururla söyledim ve söyleyeceğim de.Ne çok isterdim asıl memleketimde doğmayı büyümeyi,ana dilimi tam olarak bilmeyi.Ana yurdumu işgal eden beni ondan mahrum bırakan kominist rejime olan nefretimi kusabilmeyi.10 dakika içinde toparlayıp,hayvan vagonlarıyla sürmek,yolda ölenleri atmak,hayvanlara yem etmek,ölmeleri için elinden geleni yapmak,dağlara,çöllere sürmek insanlık mıdır? Siz kendinize nasıl insan diyebilir siniz ? Geri gelenleri tekrar tekrar sürmek.Bu nasıl bi olaydır ya? Bunu hak edecek ne yaptı benim milletim ? Hiç bir bahane yok,hiç bir suç yok..Mahvettiler,ezdiler,işkence ettiler,sürdüler..Gel bak şu Türkiye'ye..Binlerce Kırım Tatarı var burada..Gitmeye cesaret edemeyenler,gidemeyenler..Burayı memleket bilmişler ama içlerindeki hasret hiç bitmemiş.Ben ne olduğumu aslımı bilerek büyüdüm ve gün gelecek aslımı da mutlaka göreceğim.Ömrümde bir kere bile olsa KIRIM'a gideceğim..Ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar hiç kimse ve hiç bir şey bize bu sürgünü unutturamaz.Ben bunu unutmam,unutturmam.Duysun tüm dünya duysun.Kırım kırım kırıldık da kimsenin sesi çıkmadı..
Selam olsun mezarsız şehitlerimize,selam olsun vatan aşıklarına..Sizlerin uğruna can verdiğiniz vatanınızı bizler torunlarınız unutmadık..Aslımızı yaşatmak için elimizden ne geliyorsa yapmak boynumuzun borcudur.Huzur içinde yatın..
