Bir ölüm kalım meselesi

Var olduğunu hissettiğin gün silik de olsa bir hayalin, bir yaşama sebebin olur. Seneler boyunca hayali kurulmuş ve belki de bütün hayatın boyunca bütün vazgeçişlerini bir hedef uğruna tanımlamanı sağlayacak umut olacak bir şey.
Ki sen o sırada bir çok yoldaş adlandırdığın insan tanırsın, değer verir değer verildiğini düşünürsün taa ki aranıza zaman girene kadar. Sen denemekten vazgeçersin,onlar bilmez bile. Sorunlarını çözmek için bile çabalama isteğin dahi kalmamıştır artık.
Yıllar geçer, hayat tüm gerçeklerini gösterirken hep o hayallerinin peşinden gitmeye çalışırsın. Engeller bazen o kadar birikiyor ki önünde bir şeyler yolunda gittiği zaman feleğin şaşıyor. Mutluluğunu bağladıklarının bir anlamı kalmadığında paylaşacak çok şeyin olsa da kuru bir kalabalık olan geçmişinin bir faydası olmuyor.
Elinin aramaya gittiği bir iki kişi varsa ne ala, yoksa vay haline. Ağlamak bile gelmiyor içinden insanın. Bırakıp girsen gidemezsin, kalsan kalınmaz, konuşsan konuşulmaz, söz biter. Günlerine başlayıp bitirebilme sebebin de gitmişse elden ne gelir ki? Kocaman bir boşluk sonrası. Anlamsız koca bir hayat. Ağzına kadar dolmuş, bir o kadar da boş.
Evim dediğin tek yere geri dönüş yolunun da kapanmış oluşu. Ne acınası bir hayat.