Ankara ankara.. Türkiye'nin kalbi başkenti. 3. bomba haberi geldi bugün.. Onca uyarıya her yerde dolaşan haberlere rağmen.. Ben orada değildim, hiç bir arkadaşım tanıdığım yaralanmadı, zarar görmedi ama orada olanlar? Canlarını yitirenler? Onlara ne olacak? Kim yas tutacak? Halk artık alışmış. Bomba patlamış denmiyor, yine deniyor yine.. Kayıp insan isimleri görmek, yarın da bir bomba okulumda patlar mı, bir dahaki patlamada bir yakınım zarar görür mü diye düşünüyoruz. Saatler geçmeden sosyal medya engelleniyor, yayın yasağı geliyor. Halk her şeyden bi haber zombiye dönmüş durumda. İnsanlığımızı yitiriyoruz, duygularımızı.. Bırakın mutluluğu acıyı bile paylaşamıyoruz artık. Artık dilim varmıyor ilerisini söylemeye.. Ne desek acılar dinmiyor dinmez ki.. Gelecek mi? Umut mu? ben onu göremiyorum maalesef.. İyiye gideceğine dair inancım kalmadı.. Bugün Ankara'da patlar bomba yarın savaş başlar..Kimsenin bizleri sevdiği de söylenemez.Kimse almaz bizi ülkesine emin olun. Suriyelilerin her gün boğulmasını izlediğimiz,, avrupanın yollamayın dediği insanlar zaten her şeyi açıklamaya yeter. Memleket bambaşka bir şeydir. Kendini ait hissettiğin huzurlu hissettiğin yerdir. Ama biz artık ne huzurluyuz ne de güvende..Korkularla, yarına çıkar mıyız acabalarıyla yaşıyoruz bizler. Adım adım çevremizdekilerin ani ölümlerine tanıklık ediyoruz. En kötüsü de alıştık, alıştırıldık.. Zaman mı bizi bu kadar duygusuz,kötü yaptı yoksa biz insanlar mı alıştırdık kendimizi buna? kendimiz mi kendimizi kurban ettik?
Acıdan daha gerçek ne yaşadık ki bugün? 13 Mart 2016 tarihin sayfalarında kaybolacak yada bir satırla ifade edilecek bir gün haline geldi. Ankara'da 5 ayda 3. bomba patladı. Soğuk ve duygusuz oysa o cümle kimlerin acılarını barındırıyordu değil mi?
Bizler ne yapabiliriz ki? Ne gelir elimizden?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder